#7. tell me why your voice is always ringing in my ear?

Cały wieczór i pół nocy przejechane na Limp Bizkit. Ultraważna grupa, która aktualnie nic nie gra. Przynajmniej oficjalnie… Bo w mojej głowie grają już od siedmiu lat i jeszcze długo będą grać, w jakichś odległych zakamarkach mojego mózgu.
Będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej znałem ich drugi album pt. “Significant Other” na pamięć. Słuchałem go z kasety kupionej na bazarze, wyglądającej jak oryginał. Nawet teraz, gdy słucham tego materiału w formacie mp3 mam odruch warunkowy polegający na chęci przewróceniu kasety ze strony A na stronę B. Po chwili się łapię na tym, że Winamp to nie wieża. To chyba jeden z ważniejszych krążków w moim życiu. Taka szkoda, że już nie sprzedają kaset MC… Wracając do tematu.
Limp Bizkit było pierwszym zespołem, któremu oddałem się w całości. Każda część ciała i duszy podporządkowana była muzyce Wesa Borlanda, Sama Riversa, Johna Otto, DJ Lethala i Freda Dursta. Zachowanie tego ostatniego (wszak medialnej gęby zespołu i niekwestionowanego lidera) dziś wydaje mi się odrobinę wieśniackie, nie mniej jednak – reszta zespołu naprawdę w porządku. Nieważne, tu chodzi o sound… A takiego soundu nigdzie indziej nie znajdę. Twórczość zespołu od debiutanckiego “Three Dollar Bill, y’all” do trzeciego, mega komercyjnego “Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavoured Water” smakuje, pachnie i brzmi jak moje szczeniackie czasy. Tak, tak… Tam są całe dni spędzane u Bodzy, kiedy razem obiecaliśmy sobie, że założymy kiedyś zespół, tam są samotne popołudnia w dużym pokoju mojego domu, są ciche wieczory w pokoju brata, mgliste wspomnienie jednego zauroczenia, podstawówka, którą przemilczę… To poważny początek drogi, którą sobie dreptam nawet dzisiaj. I czasem sobie myślę, że nigdy z niej nie zejdę, bo zbyt mocno się z nią polubiłem.

Nie czuję się więc taki, jak inni moi równieśnicy płci męskiej. Czasem chyba nawet urągam apoteozie polskiego nastolatka. Czuję tylko, że nawet w najbardziej śliskich tematach jesteśmy sobie zadziwiająco bliscy. Pomimo mojej niskiej samooceny oraz braków w wierze w samego siebie są chwile, kiedy jestem zajebiście dumny z tego, kim jestem i gdzie stoję. Nie, nie, nie, ja nie stoję, tam gdzie stało ZOMO. Chociaż po dłuższym namyśle i przypomnieniu sobie o swoich korzeniach… Może jednak? Może jednak. Na pewno Jarek ssie, reszta w tej chwili jest dla mnie nieistotna.