#29. pokrzywowe pole łopianowe chudy chwast, zgubiony ślad, nikt nie znajdzie nas.

Najlepszym cytatem walentynek zostaje wypowiedź gitarzysty z mojego zespołu:
“Ja bym nie pamiętał, że dzisiaj są walentynki, ale na n-k ten jakiś pojeb gąbka z różą był.“

Brawo Radku, za tą złotą myśl wygrywasz lutownicę.

Mając przed sobą nuty do etiudy, której trzeba się nauczyć, łatwiej jest, gdy problematyczne fragmenty podpisze się cyframi. I tak oto jedynka oznacza palec wskazujący, dwójka to palec środkowy, natomiast czwórka odpowiada za palec mały. Wtedy wiem, że nie muszę biegać lewą dłonią po całym gryfie tego bydlaka większego ode mnie, wymagającego o wiele więcej samodyscypliny niż wszystko, co robiłem przez ostatnie pięć lat zebrane do kupy. Zazwyczaj proste rozwiązania są najlepsze.

A dziś, nie wiedzieć czemu, po szkole pojechałem tramwajem, którym nigdy nie jeżdżę. Podróż do końca trasy. Trafiłem Tam. Z kapturem na głowie i ze słuchawkami. Tu, gdzie wysiadłem, dawno temu kwitły pierwsze tulipany. Zagłębiając się dalej, dotarłem do skrzyneczki, w której mieszka pan Prąd, który rządzi okolicą. Bo ma kontakty. Pan Prąd widywał piękne rzeczy. Jak stał tak stoi.

‘pierwszy raz to nic
drugi raz na pół
trzeci raz na zawsze’

No to fajno.

I wiesz, pełza wiosna (pełza to dobre słowo, bo ruch tejże jest powolny), a ja mam te płyty, których z dziką chęcią posłuchałbym z Tobą. Nazbierało się ich kilka. Wpadnij do mnie, jeden, jedyny raz z własnej woli wyłączę telefon, po cichu przesłuchamy i przegadamy ten czas. Najlepiej nocny czas, bo rozmowy nocą są sympatyczne.

“Dziewczyny. Jezu Chryste. Umieją człowieka do wariactwa doprowadzić. Fakt.”