#34. tu wszystkie dziewczyny, których nie lubię mieć.

Wieczny deficyt snu, jakieś skoki ciśnienia i tabletki na alergię prowokują u mnie ogromną senność. Dużo kawy, a i tak ciągle ziewam, oczy same się kleją. Do tego całkowita bumelka, jeśli już wypełniam swoje obowiązki, to okrężną drogą. Oby niedaleka przyszłość przyniosła mi więcej werwy, weny i serca.

No i mniej frustracji i rezygnacji, bo znów upadłem na ryj, paszczę. Odpadam, już nie chcę, wołam o pomoc, opadam na ryj, już nie chcę więcej, weź mnie stąd. Leżę twarzą do ziemi, czekam na koniec świata. Teraz kamera ujmuje w kadr cnoty boskie: Wiara zrobiła sobie przerwę, hew a brejk, hew a kit kat, albo może poszła na jednego i wróci w jakąś bezsenną noc, będzie śmierdzieć spirytusem. Nadzieja stoi nade mną i myśli na głos. Śmieje się ze mnie, mówi tak głośno i tak ironicznie, by wszyscy dookoła usłyszeli i podchwycili temat do żartów: “Droga długa jest… Nie wiadomo czy ma kres… Per aspera ad astra, Sukinsynu”.