#47. święty Franciszek za San Francisco.

Najpierw przyznanie kategorii “A”, później przeniesienie do rezerwy ze stopniem szeregowego, nie odbywając nawet służby.
Jeden królik polarny wpierw zmieniający kolor z białego na brunatny, a następnie przeistaczający się w dwa króliki koloru beżowego. Rozczłonkowanie kompletne i kameleonizacja królika domowego.
Dziury powstałe na moim ciele nie do końca chcą się goić. Nie, wcale się tym nie martwię, że brak mi witaminy B5, że rzeźnickie maści z 34390 rodzajami antybiotyków nie maskują mojego kuku. Zawsze brakuje mi snu i magnezu. Bo ja, proszę pani, lubię kofeinę, to dlatego tak się trzęsę od czasu do czasu.
A rower rozpierdolił się w samym środku miasta, kiedy tak daleko do domu było. Urwany brutalnie pedał uniemożliwia sympatyczny powrót do domu.
A Jahmaj, który na swej kolarzówce mi towarzyszy mówi na to: “tak to już jest, że pedały czasem się jebią”. Taki tam żarcioch, ale trudno się nie zgodzić, sobie myślę. Są takie dni, kiedy dużo rzeczy chędoży się nawzajem, ewentualnie ku współżyciu niemiłemu zmierza. Taka rutyna trochę, ale nic nie poradzę.

Halo, halo, mam tu jakieś złe fluidy. Takie nieświeże i ciężkie powietrze w kuchni, coś jak gotowanie kawalerskie – byle dużo, a już na pewno tłusto. Za lodówką stoi plastikowa butelka z napisem “Кола”, która wbrew temu, co sugeruje etykieta zawiera nie “Кола”, a samogon, po naszemu mówiąc. Cóż, wiara chyba nie zawsze popłaca.