#55. and it’s a cruel melody that you sing when I’m away.

Nie mogłem zasnąć do piątej rano. Nie śniło mi się nic, ale przewracałem się z boku na bok. W odwiedzinach przychodziły do mnie różne myśli dotyczące rozmaitych sytuacji. To, co mnie ostatnio spotkało, spotyka, spotka i spotkać może niebawem. Wszystko się pomieszało, latało nade mną, aż w końcu po dwóch godzinach walki zasnąłem.
Obudziłem się siedem godzin później. Pognieciony, jeszcze słabszy, tak mały i nieważny. Zdeptany, z leksza osamotniony, ___________ (tu, Drogi Czytelniku, dopisz jakieś fajne, interesujące Cię uczucie). Pomimo tego, że to już południe, potwory nie schowały się pod łóżko.

“Nikotyna świetnie wypełnia luki, imaginacja inaczej pracuje, a jak tego nie ma, świat rzeczywisty czasem robi przygnębiające wrażenie.”

Jeżeli kiedyś dorosnę, jeżeli kiedykolwiek przestanę być chłopcem to zbuduję maszynę do wyczuwania uczuć i nastrojów. Żeby uniknąć bycia nie zauważonym, bym nie musiał wysyłać znaków, że coś nie bangla. Nie chcę być wymagający. Ta maszyna będzie miała również funkcję zamiany miejsc w hierarchii, kiedy tylko klasnę w dłonie staną się cuda niewidy, wypadek pozornie losowy. Nie chcę być drugi, trzeci, ósmy, gdzieś daleko poza pierwszą setką, nie chcę nawet mieć takiego odczucia.

‘take me away, I might as well be yours’

Tak sobie myślę, że ostatni kwartał zleciał naprawdę szybko.

Black Light Burns – ‘Cruel Melody’