Depresyjny tydzień zamknięty w wielkim stylu. Kolejne siedem dni rozpoczęły się od trzęsienia ziemi, więc napięcie powinno teraz rosnąć. Pewnym snem się zaczęło…

No właśnie, snem się zaczęło. Przyszedł sen o potędze, poszedłem za tym tokiem myślenia, aż dotarłem do miejsca, gdzie zwątpiłem. Głowa wybuchła, długopis iskrzał, płonął, łamał się gdy pisałem ’składam rezygnację z nauki w PSM II stopnia’. Rozpętałem tym małą wojenkę, dowiedziałem się, że jestem pojebany, nie mam sensu i w ogóle to chujnia z Tobą i całym Twoim bałaganem Mikołaju. Koleżanki zdegustowane, koledzy z zespołu chyba rozumieją, mama bardzo niepocieszona. Teraz kieruję się w stronę bycia niewykształconym muzycznym debilem. A że nie spełnię marzenia? Trudno, mam jeszcze kilka innych. A jeśli ich nie ma to sobie znajdę i będą.

Chcę wierzyć w to, że o mojej wartości nie przesądza to, że mam loczki, noszę pomarańczowy sweter, gram na basie, ładnie wyglądam z papierosem czy też mam rzekomo niezły tyłek. Chcę wierzyć w to, że nie za takie rzeczy ludzie mnie szanują.

Rozwalony łeb i mindfuck do potęgi.

The Mars Volta – ‘The Widow’

‘penetrując własne ja
napotkałem dziwną myśl
co poronić nie da się
chociaż cisnę ile sił’

W sumie nie wiem skąd się to bierze, że jak układam jakiś tekst to znowu pojawia się w nim pewna namiastka Tego Trójkątnego Oka. Jak nie kolęda to co innego, wyznanie potrzeby. Chyba trochę jak w tym przysłowiu które sugeruje, że człowiek w stanie zagrożenia wzywa Tego Gościa z Naprawdę Wyższych Sfer. A ja nie wiem co to ma niby znaczyć, ale jakoś podświadomie przychodzi to do mnie. Prześladuje mnie.

Od jakiegoś czasu piszę utwór, który ma spore szanse zostać najbardziej pesymistycznym numerem, jaki kiedykolwiek wyszedł spod moich rąk. Warstwa dźwiękowa na ukończeniu, warstwa słowna powoli wyłania się ze skojarzeń spisywanych bez ładu i składu na kartce. Nie mogę się doczekać ukończenia (jak mi się uda), chciałbym kiedyś się nim podzielić.

I częściej już zasypiam na lewym boku, nie na prawym jak kiedyś. Chociaż nie wiem, jak już padnę to nie jest ważne, w jakiej pozycji zasnę. Nawet opowieści o trudnym wyborze boku do spania nie są ważne. Z mózgu zrobił mi się kisiel. Wyrzuty sumienia miewam, zazdrosny bywam. Takie rozchujenie jaźni, jak to kiedyś Taka Jedna powiedziała.

‘każdy jeden atom siebie
poukładać chcę’

Ocean – ‘Chcę rozsadzić się’

Kawa bez mleka, czarna niczym dupa samego Szatana, który zresztą stanowi temat mojej prezentacji maturalnej. Ciężko się wstaje. Nie włączam telewizora, bo wolę sobie darować grę w skojarzenia (pięć minut później: radia też nie powinienem włączać). Nie umiem pisać dialogów. Patrzę na setlistę przeznaczoną na nasz koncert w Liverpoolu… Łooo! To będzie coś. Nie dać się ponieść emocjom, a będzie hardkorowo, lecz przyjemnie. Przynajmniej mi, bo tego, czy ktoś widzi sens i jakiś wątły przekaz w tym, o czym śpiewam, to już nie wiem. I jedna druga słowa “Kokoś”. Jedna dzisiejsza, poranna, na pierwszy rzut oka onomatopeiczna myśl.

Ko?

The Mars Volta – ‘Teflon’

‘i tak sobie teraz myślę, że
chyba jeszcze nie zatracił się cel
nie jest ważne, kto tu ma rację
bo zajmujemy tę samą stację’

Cytowanie własnych tekstów nie jest w dobrym tonie (pachnie narcyzmem), ale słowa jednej z nowszych piosenek Chris June wydały mi się tutaj odpowiednie. Kolejny rok grania minął, w sumie to już sześć lat się nazbierało, jak to mi wczoraj przyszło do głowy w garderobie przed koncertem: “sześć lat siedzenia w tym gównie”.

Ja cały czas pamiętam, jak to się zaczęło. Potrafię powtórzyć tą historię (znaną chyba przez wszystkich) o każdej porze dnia i nocy. Tak jak Bodza (perkusista CJ) kiedyś na próbie uznał, że “Balladę o knyszy z Głównego” potrafilibyśmy zagrać poprawnie nawet wyrwani z pijackiego snu, na kacu życia, tak i ja ciągle pamiętam ten wieczór. Pamiętam nawet, które to było miejsce mojego podwórka. Ja, Tomek (czyli wyżej wspomniany Bodza) i jeszcze jeden nasz człowiek, Poki. Na moim podwórku, spontanicznie założyliśmy zespół, który swoją chujowizną przewyższał dosłownie wszystko. Zawstydzenie TurboDymoMana. Dzisiaj mówię na to “awangardowa kakofonia”, ale wtedy wydawało nam się, że jesteśmy mistrzami świata. Nasz pierwszy zespół wstrząsnął okolicą do tego stopnia, że nawet jeszcze niedawno, grając ze znajomą kapelą, ich gitarzysta (kolega z podstawówki) wspomniał o Chowaj Wino Do Plecaka.

Potem działo się dużo rzeczy, o których mam zamiar napisać w tej książeczce, którą nieudolnie składam do kupy od trzech lat, wciąż rozpoczynając od nowa, próbując zmieniać formę… Kiedyś to wszystko opiszę. Zresztą już kiedyś na tym blogu wspominałem o tym zamiarze.

I ciągle do przodu, z małymi przerwami na szukanie kolejnych braci, sporadyczne cofanie się. Miewam ambiwalentne podejście do tego tematu, czasem wątpię, mam kompleksy widząc inne zespoły (uroki grania na konkursach), wciąż podchodzę do pewnych sztuk na sporej tremie (czego nie wyplewiłem jeszcze przez trzy lata koncertowania).

‘[...] Miałem już tylu braci, z którymi urwała się nić… Nie mogę się nadziwić, że siedzę w tym już sześć lat.’

Niech będzie jeszcze dłużej, bo dzięki temu mam poczucie bycia kimś ważnym, tak bardzo potrzebne w całym moim pierdolniku, który mam na co dzień w głowie. Nawet jeśli to uczucie trwa przez pół godziny – w świetle reflektorów stoi bohater, niewidoczny raczej po upływie określonego czasu. Lubię dzielić się z innymi swoimi neurozami i demonami. Już tyle razy chciałem zostawić to w cholerę, już tyle razy ratowało mi to dupsko.

Co poza tym? Poza tym nie jestem w formie, inaczej wyobrażałem sobie tegoroczny dzień nauczyciela. Mam niejako doświadczenie w radzeniu sobie z rozczarowaniami i kopniakami w łeb, ale to i tak za mało, by nadążyć za zmianami i umieć żyć z tym czy tamtym na karku. Nie jestem w formie.

Moglibyśmy spoważnieć i przestać się wygłupiać.

‘you know that I care what happens to you
[...]
and any fool knows a dog needs a home
a shelter from pigs on the wing’

Pink Floyd – ‘Pigs on the wing (Part 2)’