Człowiek, który przestał lubić weekendy. Wyjątkowo bez masła.

Koszmary znów męczą. Przychodzą, wyrywają ze snu. Nie przyjmuję takich spraw do wiadomości, więc są nierealne. Proste? Solidarność z otoczeniem na kilka godzin, zawarta gdzieś między pierwszym kieliszkiem a ostatnią butelką piwa jasnego marki Okocim. To długa tradycja. Tematy się zaczynają, w pewnej chwili są urywane, zastępowane nowymi, w których powraca echo tych przerwanych zagadnień. I tak w kółko. Męczące unikanie odpowiedzi – w powietrzu wisi zniecierpliwienie, kolega siedzący przede mną krzyczy “pijmy wódkę!” bo wie, że to jest panaceum na tematy niewygodne. Wszyscy mamy na swój sposób przejebane, a jeżeli ktoś nie ma, to i tak ma, bo Łona kiedyś nawijał, że go martwi to, że go nic nie martwi.

Nowy happysad słaby. Nowy Rammstein całkiem fajny, riffy miażdżą jak powinny (a Ty na to odpowiadasz “fu”, bo masz alergię nie tylko na mnie). Czekam na nowy album Oceanu.
Więc słucham muzyki (ostatnimi czasy to zahaczam wręcz o jakiś progresywny rock, co do mnie niepodobne), tracę oddech, spacer pod rękę idealny na mą mękę. Ogólnie to nieco schizofrenicznie, bo jak już mówiłem ostatnio – tak wiele zależy od tak niewielu. Jakaś kokieteria oraz mnóstwo odniesień i sampli z rzeczywistości. Zjadłbym pączka.

Utwór tygodnia:
King Crimson – ‘Thela Hun Ginjeet’

‘Wszystko, co było głębokim, powstało tylko z rozpaczy ostatecznej i zwątpienia.’
[S.I. Witkiewicz]

Na końcu rzędu lekarzy, których ostatnio odwiedzam ustawia się kolejny. Jakie to dziwne, że tak wiele zależy od tak niewielu.

Dzisiaj nie polecam konkretnej piosenki, a całą płytę. Lech Janerka – ‘Dobranoc’. Jeżeli miałbym wybrać trzy płyty, które od początku do końca definiują to, czym raz się zachwycacie, innym razem całkowicie o tym zapominacie, a czasem wręcz tego nie cierpicie i nazywacie pustym, lecz niezależnie od wszystkiego nazywacie to moim imieniem, ten album byłby pierwszy.

‘i tak sobie teraz myślę, że
chyba jeszcze nie zatracił się cel
nie jest ważne, kto tu ma rację
bo zajmujemy tę samą stację’

Cytowanie własnych tekstów nie jest w dobrym tonie (pachnie narcyzmem), ale słowa jednej z nowszych piosenek Chris June wydały mi się tutaj odpowiednie. Kolejny rok grania minął, w sumie to już sześć lat się nazbierało, jak to mi wczoraj przyszło do głowy w garderobie przed koncertem: “sześć lat siedzenia w tym gównie”.

Ja cały czas pamiętam, jak to się zaczęło. Potrafię powtórzyć tą historię (znaną chyba przez wszystkich) o każdej porze dnia i nocy. Tak jak Bodza (perkusista CJ) kiedyś na próbie uznał, że “Balladę o knyszy z Głównego” potrafilibyśmy zagrać poprawnie nawet wyrwani z pijackiego snu, na kacu życia, tak i ja ciągle pamiętam ten wieczór. Pamiętam nawet, które to było miejsce mojego podwórka. Ja, Tomek (czyli wyżej wspomniany Bodza) i jeszcze jeden nasz człowiek, Poki. Na moim podwórku, spontanicznie założyliśmy zespół, który swoją chujowizną przewyższał dosłownie wszystko. Zawstydzenie TurboDymoMana. Dzisiaj mówię na to “awangardowa kakofonia”, ale wtedy wydawało nam się, że jesteśmy mistrzami świata. Nasz pierwszy zespół wstrząsnął okolicą do tego stopnia, że nawet jeszcze niedawno, grając ze znajomą kapelą, ich gitarzysta (kolega z podstawówki) wspomniał o Chowaj Wino Do Plecaka.

Potem działo się dużo rzeczy, o których mam zamiar napisać w tej książeczce, którą nieudolnie składam do kupy od trzech lat, wciąż rozpoczynając od nowa, próbując zmieniać formę… Kiedyś to wszystko opiszę. Zresztą już kiedyś na tym blogu wspominałem o tym zamiarze.

I ciągle do przodu, z małymi przerwami na szukanie kolejnych braci, sporadyczne cofanie się. Miewam ambiwalentne podejście do tego tematu, czasem wątpię, mam kompleksy widząc inne zespoły (uroki grania na konkursach), wciąż podchodzę do pewnych sztuk na sporej tremie (czego nie wyplewiłem jeszcze przez trzy lata koncertowania).

‘[...] Miałem już tylu braci, z którymi urwała się nić… Nie mogę się nadziwić, że siedzę w tym już sześć lat.’

Niech będzie jeszcze dłużej, bo dzięki temu mam poczucie bycia kimś ważnym, tak bardzo potrzebne w całym moim pierdolniku, który mam na co dzień w głowie. Nawet jeśli to uczucie trwa przez pół godziny – w świetle reflektorów stoi bohater, niewidoczny raczej po upływie określonego czasu. Lubię dzielić się z innymi swoimi neurozami i demonami. Już tyle razy chciałem zostawić to w cholerę, już tyle razy ratowało mi to dupsko.

Co poza tym? Poza tym nie jestem w formie, inaczej wyobrażałem sobie tegoroczny dzień nauczyciela. Mam niejako doświadczenie w radzeniu sobie z rozczarowaniami i kopniakami w łeb, ale to i tak za mało, by nadążyć za zmianami i umieć żyć z tym czy tamtym na karku. Nie jestem w formie.

Moglibyśmy spoważnieć i przestać się wygłupiać.

‘you know that I care what happens to you
[...]
and any fool knows a dog needs a home
a shelter from pigs on the wing’

Pink Floyd – ‘Pigs on the wing (Part 2)’

Les Claypool wraz ze swoimi dokonaniami (jako Primus, Frog Brigade, C2B3, solo) sprawia, że jestem w innym wszechświecie. Zajebiście odrywa to od rzeczywistości. Jak i granie z kolegami. Sprawia, że na chwilę zapominam o tym, że tak naprawdę wszystko mnie uwiera. Można tworzyć idiotyczne pseudohaiku o tym, że nie śpię, bo trzymam kredens… Grać, wyżywać się, głuchnąć. To wszystko jest takie… Niezobowiązujące.

‘Mikołaj, jesteś ostatnią szansą naszej klasy na zdaną maturę!’

Zadałem sobie pytanie o to, jak długo wytrzymam z tyloma obowiązkami na grzbiecie.
I chyba znalazłem miejsce bardziej przytłaczające niż urząd skarbowy.

Jestem zmęczony, nie do końca normalnie, raczej wykrzywia się wszystko w dziwne kształty.

Les Claypool – ‘Bite out of life’